Monthly Archives: September 2014

Z Josefova dolu do Bílého Potoka/Z Josefova důl do Bílého Potoka

Josefův důl (580 m.n.p.m.), Vodopád Jedlové (809 m.n.p.m.), Jizera (1122 m.np.m.), Polední kameny (1006 m.n.p.m.) nebo Fydlantské cimbuři (900 m.n.p.m.), to vše na cestě z Josefova dolu do Bílého Potoka.

Josefův Důl se nachází v nadmořské výšce 580 metrů. Je to dobré výchozí místo pro pěší turistiku. Je to jedna z kouzelných vesnic, na kterou je pohled oknem vlaku na trase Liberec – Szklarska Poręba. Chaty jsou různorodé, najdete zde malé a dřevěné, velké domy, domy secesní.

Cestu jsem započala po modré značce, má svůj název Mořská cesta, vede k vodopádům Jedlové, podél potoka Jedlová, takže můj oblíbený zvuk horských potoků mě doprovázel během cesty oblasti rezervace Jedlový důl.

DCF 1.0 DCF 1.0

Když už se vyjde z chráněné krajinné oblasti na cestu z betonových desek, kdekdo je v pokušení říci: “Cesta je dlouhá, ale není známo, zda to má konec”. Je docela dobrá pro cykloturisty, trošku nudná pro pěší turisty. I když i zde můžete vidět takové zajimavosti jako celou louku v babím létě osvětlenou vycházejícím sluncem.

Prvního turistu, jedoucího na kole, jsem potkala, až když jsem odbočovala na žlutou turistickou značku vedoucí k Jizeře. Tam naopak, k mému překvapení, byla celá skupina turistů s velkými batohy. Na vrcholu je lovecká chata s názvem Šroub, která je zavřena, ale na terase si můžete klidně spát, aniž byste zničili chráněnou krajinu. Jizera je o 2 m nižší než Smrk (1124 m). Z jejího vrcholu můžete vidět Polsko i Ještěd a dokonce zachytit polský signál na vašem telefonu. Chata je zmíněna už v šestnáctém století, kdy je popsána Bražecká hora, jejíž název pochází od slova brah – hromada. A opravdu je na vrcholu “hromada” kamení, na jeden z nich se můžete dostat po žebříku.

DCF 1.0Dále vede cesta s výhledem na Jizerské hory a Smědavskou horu, kterou cyklisté mohou objet celou. Na křižovatce jsem vyrazila po žluté turistické značce vedoucí k Polednímu kameni, ale nedocenila jsem kouzlo rašeliniště Vlčí louky. Přestoupíc na cyklistickou cestu, jsem vstoupila na velmi zarostlou a úzkou cestu, ale neměla trvat déle než půl hodiny a už se mi v dáli jevily Polední Kameny, pohled z této strany nebyl příliš atraktivní. Byla jsem tam přesně ve 12.10. Na Zelený čtvrtek v poledne se otevirají dveře, kde je ukrytý poklad, na tom místě můžete vidět značení žlutými pruhy. Meditovala jsem na skalách, které připomínaly hromádky na cestách a na vrcholu poskládané především českými turisty, ale tyhle byly ve verzi pro obry. Zamířila jsem po žluté turistické značce na Frýdlantské cimbuří a tady jsem spatřila poklad: výhled na tomto místě. Bylo to jako projít dveřmi do jiného světa, z lesů a rašelinišť do skal a v dálce se rozprostíraly pole, louky a chalupy. Magie.DCF 1.0

Zde, jsem na cestě našla kámen, který jsem využila jako stolek k obědu, dala jsem si uzený sýr, smotaný do klubíčka, velmi chutný a výživný. Minula mě skupina dětí s velkými batohy. Později o kousek dál, kde jsem zdolala tři schůdky žebříku, napadlo mě, co si asi myslely o tomto místě.

Frýdlantské cimbuří dostalo svůj název, protože svým tvarem připomíná cimbuří hradu Frýdlant. V roce 1912 bylo na jednom z vrcholů umístěno frýdlantské znamení. O skály se zajímají i horolezci, dokonce se pokoušeli o vytvořeni via ferrata, což se ale nepodařilo. Po dlouhou dobu cimbuří nebylo přístupné pro turisty bez vybavení. Jen další zabezpečení a žebřík namontován v 70. letech dvacátého století umožňuje, že se všichni můžou těšit vyhlídkou a brusinkami, které jsou na cestě.

Nejlepší je sejít dolů mezi stromy, které poskytují oddech od slunce, jít dolů na zelenou a dostat se k Hajnímu Kostelu a vodopádu Černého Potoka. Ale čarodějnice z Hajního Kostela a dějiny vodopádu si nechám na příště.



DCF 1.0 DCF 1.0

Josefův důl (580 m.n.p.m.), Vodopád Jedlové (809 m.n.p.m.), Izera (1122 m.np.m.), Polední kameny (1006 m.n.p.m.) oraz Fydlantské cimbuři (900 m.n.p.m.), wszystko na trasie z Josefův důl do Bílého Potoka.

 

DCF 1.0Josefův důl mieści się na wysokości 580 m.n.p.m.. Jest to dobre miejsce wypadowe na szlaki. Jest to jedna z urokliwych miejscowości, których wiele ogląda się prze okno pociągu na trasie Liberec – Szklarska Poręba. Domki są różnorodne, znajdą się tutaj małe i drewniane chatki, wielkie rezydencje, a nawet domy secesyjne .

Drogę zaczęłam po niebieskim szlaku tzw. Mořskiej cestě, prowadzi ona do wodospadów Jedlové, wzdłuż potoku Jedlová, więc mój ulubiony szum potoków górskich towarzyszył mi na całym obszarze zaliczanym do Rezerwatu Jedlovy důl .

Wychodząc już z obszaru chronionego na drogę z betonowymi płytami, ma się ochotę DCF 1.0powiedzieć: „droga długa jest, nie wiadomo czy ma kres”. W sumie, całkiem dobra dla turystów rowerowych, trochę nudniejsza dla pieszego turysty. Choć i tutaj można zobaczyć takie perełki jak cała łąka w babim lecie oświetlonym wstającym słońcem.

Pierwszego turystę, ale rowerowego, spotkałam skręcając na żółty szlak prowadzący na Jizerę. Tam z kolei, ku mojemu zaskoczeniu, pojawiła się cała grupka, która schodziła z wielkimi plecakami. Na szczycie mieści się chatka myśliwska tzw. dom z DCF 1.0bierwion (cz. srub), zamknięta, ale na jej tarasie można spokojnie się przespać nie niszcząc chronionego krajobrazu. Jizera jest o 2 m niższa niż Smrk (1124 m.n.p.m.), można z jej szczytu zobaczyć Polskę, można też zobaczyć Ještěd i złapać polski zasięg w telefonie. Wzmiankowana już w XVI wieku, choć wtedy określana Bražeckou horou od słowa brah – kupa. Bo faktycznie na jej szczycie znajdują się „kupki” skał, na jedną z nich dostęp jest możliwy dzięki barierką.

Dalsza droga prowadzi z widokiem na Jizerę i Smědavskou horę, którą rowerzyści mogą spokojnie objechać. Na rozdrożu odbiłam na szlak żółty prowadzący do Poledních kamenův, po drodze nie doceniłam uroków torfowiska Vlči Louky.  Przekraczając drogę dla rowerów weszłam w prawdziwie krzaczasty teren i wąską ścieżkę, ale droga nią nie trwała dłużej niż pół godziny i już ukazały mi się Polední kameny, widok z tej strony nie był zbyt DCF 1.0atrakcyjny. Byłam tam dokładnie o 12.10. Ponoć o godzinie 12 w Wielki Czwartek otwierają się wrota gdzie ukryty jest skarb, można go dostrzec po żółtych smugach. Pomedytowałam chwilę nad skałkami, które przypominały kopczyki układane przede wszystkim przez Czechów na szlakach i na szczytach, ale te były w wersji układanej przez olbrzymy. Skierowałam się dalej na żółty szlak na Frydlantské cimbuří i tutaj dopiero zobaczyłam skarb, widok w tym miejscu, to jak przejście przez wrota do innego świata, z lasu i torfowisk do skałek a w dali rozpościerające się pola, łąki i domki. Magia.

Tutaj po drodze znalazłam skałkę odpowiednią na obiad, wędzony ser, zwinięty w kulkę, bardzo smaczny i pożywny. Minęła mnie jeszcze grupa dzieciaków z wielkimi plecakami. Później kiedy w jednym miejscu pokonywałam drogę po trzech szczeblach drabinki, zastanawiałam się co oni sobie myśleli w tym miejscu.

Frydlantské cimbuří podobno swoją nazwę zawdzięcza temu że jego kształt przypomina blanki zamku Frydlantu. W 1912 r. na jednym ze szczytów umieszczono znak Frydlantu. Do dziś skałki wzbudzają zainteresowanie górołazów, nawet starano się o utworzenie via ferraty. Przez długi czas cimbuří nie było dostępne dla turystów bez odpowiedniego sprzętu. Dopiero dodatkowe zabezpieczenia i drabinki zamontowane w latach 70-tych XX wieku, pozwalają każdemu cieszyć się  panoramą jaka się stąd rozpościera oraz borówkami, które znajdują się na ścieżce.

Idealnie schodzi się w dół między drzewami, które dają wytchnienie od słońca, schodząc na zielony szlak warto jeszcze zajść na Hajní Kostel i do wodospadu Černého Potoka. Ale temat czarownic z Hajního Kostela i historię o Černým Potoku zostawmy sobie na następny raz.

DCF 1.0

W poszukiwaniu pięciu zmysłów, a nawet dalej, cz.2/ Hledání pěti smyslů na Smrku, a dokonce ještě více č. 2.

Smrk

Smrk je cca o 2 cm nižší než Vysoká Kopa (1126 m), který je nejvyšším vrcholem Jizerských hor. Ve středověku se tu rozprostírala hranice Česka, Lužic a Slezska. Dnes je česko-polská hranice na Smreku, 5 minut chůze od Smrku.

Smrk není krásný, výhled z jeho vrcholu není nejkrásnějším výhledem. Přesto výstup  výrazně zlepšuje viditelnost. Pěkný výhled je též na místě, kde je lavička při sestupu po modré značce ze Smrku k Předelí. Je možné odtud vidět Jizerské hory a Krkonoše. Je zde i tabule, kde se můžete pokusit přečíst názvy jednotlivých vrcholů. Ale nebyl to pohled, co se mi nejvíce líbilo, ale dovadějící vítr a oblaky na dosah ruky.

DCF 1.0 DCF 1.0

Lepší Paličník

Ze Smrku jsem šla po modré značce dolů po dřevěných schodech, které vypadaly docela nově. Tato část modré trasy není tak atraktivní jako část vedoucí z Nového Města. Ano, 20-minutový sestup uspokojí nejnáročnějšího poutnika. Ale potom musí postačit už jen zvuk rychle jedoucích kol a stromy. Až na tabuli, která informuje o prameně Jizery.

Paličník (944 m) je název rezervace a dvou kamenů propojených dřevěným mostem. Můžete se sem dostat diky opěrné zdi a žebříčku, naštěstí na to myslel někdo už začátkem dvacátého století. Je odtud výhled na Smrk, Bílý Potok, můžete vidět dokonce i Jizerské hory a Krkonoše. Jak řekl jeden z turistů, se kterým jsem mluvila: „je lepší výhled odtud, než ze Smrku a také méně lidí”.

DCF 1.0 DCF 1.0

Příjemné osvěžení

Z Paličníku jsem šla dolů do obce Bílý Potok. Sestup vede poměrně úzkou cestou, ale asi po 20 minutách do uší mi dolehl šum Hájeného potoku. Když jsem přišla, potkala jsem holčičky, které sbíraly borůvky. Obdivuji je, protože jsem nikdy neměla na borůvky trpělivost. Níže jsem potkala jejich dědečka, který mě povzbudil k pítí vody z pramenu. Samozřejmě, že jsem naplnila láhev svou oblíbenou vodou. Přešla jsem lávku a šla po kamenné cestě, velmi dobře se po ní šlo, zvláště když potok zpíval. Zastavila jsem se na každém ze čtyř mostů.

Také jsem si všimla dalšího pomníčku Jizerských hor. Na skále byl přibitý oltář Nanebevzetí Panny Marie. Jak uvádí Miroslav Nevrlý v Bibli Jizerských hor, Josef Kratzer zemřel v roce 1890 poté, co se mu rozdrtily sáně, na který ztratil kontrolu.

Bartlova Bouda (520 m n.m.) je místo, kde začíná Bílý Potok. I zde je k dispozici restaurace s výhledem na Frýdlantské cimbuří. Zde mě zastihl letní, slabý déšť, který se smíchal s vůní trávy, kterou sekala žena s dítětem na zádech. Celou cestu 3,5 km na nádraží jsem byla doprovázena zvuky bouře, kdesi v horách.

DCF 1.0 DCF 1.0



 

Smrk

Smr jest o 2 cm niższy od Wysokiej Kopy (1126 m.n.p.m.), która jest najwyższym szczytem Izer. W średniowieczu przebiegała tędy granica Czech, Łużyc i Śląska. Dziś granica czesko-polska jest na Smreku, 5 minut pieszo od Smrku.

Smrk nie jest piękny, nie roztaczają się z jego wierzchołka oszałamiające widoki. Choć wyjście na wieże zdecydowanie poprawia widoczność. Dobrym punktem widokowym jest też ławeczka przy zejściu niebieskim szlakiem ze Smrka w stronę Předelí, widać stąd Karkonosze i Izery, a z zamazanej tabliczki można spróbować odczytać poszczególne nazwy szczytów. Jednak to nie widoki mi się najbardziej spodobały a hulający wiatr i chmury na wyciągnięcie ręki.

DCF 1.0 DCF 1.0

Lepszy Paličník

Ze Smrku udałam się niebieskim szlakiem w dół, po drewnianych schodach, wyglądających na całkiem nowe. Ta część niebieskiego szlaku nie jest już tak atrakcyjna jak ta prowadząca z Nowego Miasta. Owszem 20-minutowe zejście zaspokoi najbardziej wymagających, ale potem pozostaje już dźwięk szybko jadącego roweru i drzewa. Z małą zmianą w pobliżu tabliczki informującej o źródle Jizery.

Paličník (944 m.n.p.m.) to nazwa rezerwatu i dwóch skał połączonych ze sobą drewnianym mostkiem. Można się tutaj dostać dzięki barierkom i drabinkom, na szczęście pomyślano o tym już na początku XX wieku. Widać stąd Smrk, widać Bilý Potok, widać Jizerę i nawet Karkonosze. Jak stwierdził jeden z turystów rozmawiając ze mną, lepszy stąd widok niż ze Smrku a i ludzi mniej.

 

DCF 1.0 DCF 1.0

Przyjemne orzeźwienie

Z Paličnika można zejść do miejscowości Bilý Potok. Zejście prowadzi dość wąską ścieżką, ale po jakiś 20 minutach do uszu dobiega szmer Hájeného Potoka. Idąc spotkałam małe dziewczynki zrywające borówki. Podziwiam je, nigdy nie miałam cierpliwości do borówek. Niżej spotkałam ich dziadka, który zachęcał do napicia się wody ze źródełka. Oczywiście napełniłam butelkę moją ulubioną wodą. Przechodząc przez kładkę zaczyna się kamienista droga, bardzo dobrze się nią idzie, zwłaszcza kiedy potok śpiewa. Zatrzymałam się na każdym z czterech mostków, Po trzecim droga z kamienistej zmieniła się w wysypaną kamyczkami.

Zauważyłam też  kolejny z pomniczków Gór Izerskich. Do skały przybity ołtarzyk z wniebowzięciem Najświętszej Marii Panny. Jak relacjonuje Miroslav Neverly w Biblii Gór Izerskich, Josef Kratzer zginął w 1890 roku po tym jak zmiażdżyły go sanie, nad którymi stracił kontrolę.

Bartlova Bouda (520 m.n.p.m.) to miejsce w którym zaczyna się Bilý Potok. Tutaj też mieści się restauracja z widokiem na Frydlantské cimnuří. Tutaj złapał mnie letni, słaby, deszcz, który zmieszał się z zapachem trawy koszonej przez kobietę z niemowlęciem na plecach. Przez 3,5 km do stacji pociągu towarzyszyły mi odgłosy burzy, gdzieś tam nad górami.

DCF 1.0 DCF 1.0DCF 1.0 DCF 1.0

DCF 1.0 DCF 1.0

W poszukiwaniu pięciu zmysłów, a nawet dalej, cz.1/ Hledání pěti smyslů na Smrku, a dokonce ještě více č. 1.

 

Na horách je všechno co miluji, protože hory jsou poezie, odpočinek, slunce a déšť, protože tam je člověk blíž tomu čemusi. Protože se tam probouzí všechny smysly. A ty můžeš zvolnit.

DCF 1.0 DCF 1.0

 

Zrakem na Nové Město

Do Nového Města pod Smrkem jsem přijela vlakem. Krátká cesta městem, výraz překvapení na tvářích místních obyvatel, když spatřili osobu s foťákem, a hned jsem za městem. Tomuto městu chybí takové kouzlo, jaké má třeba obec Bílý Potok, což je vidět především při procházce ulicemi města. Z vrchu vypadá Nové Město jako park, jen sem tam jsou vidět domky. Všude stromy a stromy. A na mě čekala ještě cesta lesem. Mám ráda les prosvětlený prvnímí paprsky slunce. V tu dobu (a po západu slunce) vypadá les jako krajina lesních skřítků, kterou nepochybně je. Není nic zvlaštního na tom, že když se přede mnou objevil Potok Kyselka a magická mlha vystupující spoza smrků, upoutalo to můj zrak. Sluch přitáhl šum vody, která se přelévala z kamene na kámen a nos hned pocítil vůni smrků, které byly čerstvě pokácené. Nohy samy odbočily u místa zvaného U kyselky kousek z modré cesty a přišly k prameni Kyselky, kde je možné napít se studené, horské vody. Na tomto místě i smysl chuť byl překvapen, protože se ukázalo, že název potoka není nahodný.

DCF 1.0 DCF 1.0

Konečně na kopec

Moje zastávka U Kyselky byla ve výšce 545 m a Smrk měří 1124 m. Cesta vedla mezi stromy a nebyla tam žádná vyhlídka do okolí. Také i tady je možné se utěšit malými objevy. Nejdřív sem potkala hlemýždě bez ulity neboli slimáka. V polštině je jeho název ślinik wielki (łac. Arion rufus). Zatím jsem viděla slimáka v hnědé barvě, protože spousta z nich vylézá po dešti v Liberci, viděla jsem i modré slimáky v Beskydech. Přestože byla Kyselka už dlouhou dobu za mnou, potkala jsem čas od času úzké potůčky vody. První turisty jsem potkala na křižovatce cest: modré, zelené a červené pro cyklisty. Vydala jsem se dál do kopce. Kolem mě stromy a na cestě trochu bláta. A nakonec smrt Pecha. Na tomto místě na tabulce je popis nešťastné okolnosti úmrtí Adolfa Pecha v roce 1933, hajného z Nového Města pod Smrkem. Můžete si tu posedět na lavičce a poprvé se rozhlédnout okolí. Vyplatí se tu na chvilku se pozastavit. Můžete jíst maliny, pozorovat motýly bojující o místo na jedné z květin a přemýšlet o tom, kdo zapnul cvrčky. Neuklidnili se až do příchodu k samému Smrku, těsně před vrcholem jsem zaslechla další podivný zvuk – cik cik, tik tik. Bohužel, mé poznávací schopnosti zvuků se blíží nule.

DCF 1.0 DCF 1.0

A kudy teďka, značení na…

Na tabuli o smrti Adolfa Pecha, se někdo rozhodl vyjádřit své pobouření nad nedostatečným označením rozcestníku. Je to místo, kde cesta, kterou jsem přišla, se připojuje ke kamenité cestě a je pravda, že je nutné se dobře podívat kolem sebe, abyste v dálce uviděli značku označující cestu ke Smrku. Šla jsem opět do kopce a mezi vysokými kapradinami. Ale asi po 15 minutách cvrčci dále hrají koncert, a po dalších pěti set metrech, si znovu můžete vychutnat studenou horskou vodu, ke které brání přístup dřevěná soška, jejíž jméno jsem nemohla přečíst. Čas od času se zde nachází také informační tabule na vysokých tyčích, takže nemůžete zabloudit. Poslední kousek není tak strmý, a přestože je obtížné rozpoznat vrchol kvůli své šířce, je tu uvedeno česky, polsky a německy, že je zde Smrk.

DCF 1.0 DCF 1.0

W górach jest wszystko co kocham, bo góry to poezja, wytchnienie, słońce i deszcz, bo tam jesteś bliżej tego czegoś. Bo tam wszystkie zmysły budzą się. I zwalniasz.

 

Wzrokiem na Nowe Miasto

DCF 1.0Przyjechałam pociągiem do Nowego Miasta pod Smrkiem, krótka droga przez miasto, miny zdziwionych mieszkańców na widok człowieka z aparatem i już jestem poza miastem, z widokiem na łąki i z ławeczką by zjeść śniadanie i popatrzeć na to Nowe Miasto. Miastu brakuje tego uroku jakie mają takie miejscowości jak Bílý Potok, co widać zwłaszcza spacerując ulicami. Za to z górki wygląda jak park, tylko gdzie niegdzie widać domy. Wszędzie drzewa i drzewa. A mnie czekała droga lasem, ale ja lubię las oświetlony pierwszymi promieniami słońca. Wtedy (i podczas zachodu słońca) przypomina krainę leśnych ludków, którą zapewne jest. Nic więc dziwnego, że kiedy pojawił się potok Kyselka i magiczna mgiełka wśród wysokich świerkow, przyciągnęła wzrok. Słuch zatonął w szumie wody przelewającej się z kamienia na kamień, a węch od razu wyczuł ścięte świerki. I nogi same, w miejscu zwanym U kyselky, zboczyły kawałek z niebieskiego szlaku i znalazły się u źródełka aby napić się zimnej, górskiej wody. Tutaj zmysł smaku zaskoczenia, okazało się, że nazwa rzeki nie jest przypadkowa.

W końcu pod górę

Mój przystanek U Kyselky to 545 m.n.p.m., zaś Smrk to 1124 m.n.p.m. Droga prowadziła DCF 1.0wśród drzew, bez spektakularnej panoramy na okolicę. Ale i tutaj można cieszyć się drobnymi odkryciami. Najpierw spotkałam czarnego ślimaka bez skorupki czyli ślinik wielki (łac. Arion rufus). Dotąd widziałam ślimaki z tej rodziny  kolorze brązowym, bo pełno ich po deszczu w Libercu, były też niebieskie w Bieszczadach. Poza tym, choć Kyselka już dawno za mną, od czasu do czasu maleńkie strumyki wody dawały o sobie znać. Pierwsi turyści to rowerzyści na skrzyżowaniu szlaków: niebieskiego, zielonego z czerwonym rowerowym. A ja dalej pod górę, trochę po błocie, a wokół drzewa. I w końcu Śmierć Pecha. W tym miejscu na tablicy opisano okoliczności nieszczęśliwego postrzelenia w 1933 roku Adolfa Pecha, nadleśniczego z Nowego Miasta pod Smrkiem. Można tutaj przysiąść na ławeczce i kontemplować pierwsze tak rozległe widoki. Dobre miejsce żeby chwilę się zatrzymać, zjeść malinę z krzaczka, poobserwować motyle walczące o miejsce na jednym z kwiatów i zastanowić się kto włączył te świerszcze. Nie uspokoiły się aż do samego Smrku, chwilę przed szczytem doszedł jeszcze jeden dziwny dźwięk – cik cik, tik tik. Niestety moja znajomość odgłosów zwierząt jest bliska zeru.

 

A kudy tetka, znaceni na…

Na tablicy o  śmierci Adolfa Pecha ktoś postanowił wyrazić swoje oburzenie na brak drogowskazu. Jest to miejsce gdzie ścieżka, którą przyszłam łączy się z kamienistą drogą i faktycznie trzeba się dobrze rozejrzeć żeby zobaczyć w oddali tabliczkę wskazującą drogę na Smrk. Podchodząc do niej już wiadomo, że znów będzie pod górę i to między wysokimi paprociami. Za to po jakichś 15 minutach odsłania się kamienna ścieżka, świerszcze dalej dają koncert, a po kolejnych pięciuset metrach znów można napić się zimnej, górskiej wody do której dostępu broni ludzik, którego imienia nie udało mi się odczytać. Co jakiś czas pojawiają się też tabliczki informacyjne na wysokich tyczkach, więc nie da się zabłądzić. Ostatni odcinek nie jest już tak stromy i choć szczyt jest trudno rozpoznawalny ze względu na swoją szerokość, to głosy czeskie, polskie i niemieckie nie pozostawiają wątpliwości. Oto Smrk.

DCF 1.0 DCF 1.0 DCF 1.0 DCF 1.0 DCF 1.0 DCF 1.0

Čtení v zeleni

Kiedyś przeczytałam: „to, że książka jest najlepszym przyjacielem człowieka jest prawdą. Każdy ma przecież prawo przeżywać jakieś inne historie, poza rzeczywistością“. Nasza środowa akcja o nazwie „Čtení v zeleni“ (Czytanie w zieleni), zorganizowana nad miejską zaporą wodną, miała zachęcić mieszkańców do zatrzymania się i spędzenia chwili, właśnie z książką w ręku.

Dlaczego zorganizowaliśmy takie wydarzenie? Od jakiegoś czasu liberecka

Občanská knihovna w której działamy, zajmuje się promocją idei Knihotoča – w Polsce znanego jako bookcrosing. Ideą akcji jest wymiana książkek między czytelnikami w dość ciekawy, bo niewidzialny sposób. Przeczytaną lekturę możemy zostawić w jakimś miejscu publicznym – na przystanku, w knajpie, sklepie czy na dworcu, a następnie śledzić dokąd zawędrowała, kto ją przeczytał i jaką ma o niej opinię. W śledzeniu ma nam pomóć strona www.knihotocz.cz.

W tę środę książki z Občanskej knihovny czekaly na nowych właścicieli na ławkach. Piękna pogoda plus dobra książka to właściwe połączenie. Dla wielu z pewnością jedno z lepszych na spędzenie wolnego czasu. Wyznaczając datę naszego happeningu, postanowiłam zaufać prognozom z czeskich stron – na szczęście nie pomyliłam się. Pogoda była jak na zamówienie!

Oprócz akcji, wraz ze znajomymi Czechami uczęszczających na nasze lekcje polskiego, siedząc na kocu i popijając czeskie piwo, poznawaliśmy polskich pisarzy i ich dzieła, opowiadaliśmy o naszych ulubionych autorach i tłumaczyliśmy wiersze Miłosza.

Podczas happeningu przechodnie mogli włączyć się też w „knihotoč cytatów i mott“, dzieląc się z innymi ciekawymi tekstami. Chciałabym przytoczyć jeden z nich: „Życie jest jak łąka z fiołkami. Ale jak tylko się po jakiegoś schylisz, ktoś Cię kopnie w tyłek…

Jak najmniej kopnięć :)“

 

Pozostaje mi tylko napisać, że przyłączam się do tego uroczego życzenia.

DSC_0624DSC_0640

Kdysi jsem si přečetla: „to, že kniha je nejlepším přítelem člověka, je pravda. Každý má přece právo prožívat nějaký příběh mimo realitu“. Naše středeční akce nazvaná “Čtení v zeleni” a uskutečněná na Liberecké přehradě, měla podnítit lidi k zastavení se a strávení aspoň chvilky s knihou v ruce.

Proč jsme se rozhodli zorganizovat právě takovou akci? Od jisté doby se totiž liberecká Občanská knihovna, ve které působíme, zabývá podporou myšlenky tzv. Knihotoče. V Polsku je tato akce známá jako bookcrosing. Její ideou akce je výměna knih mezi čtenáři poněkud netradičním způsobem, protože dárce se s příjemcem nesetkává osobně. Přečtenou knihu je možné zanechat na nějakém veřejném místě – na autobusové zastávce, v hospodě, obchodě nebo na nádraží, a pak sledovat kam se dostala, kdo ji přečetl a jaký na ni má názor. Zájemcům o tyto informace pomůže stránka www.knihotocz.cz.

Ve středu očekávaly knihy z Občanské knihovny nové majitele na lavičkách. Krásné počasí plus dobrá kniha to je skvělé spojení. Určitě pro většinu lidí jedna z těch lepších variant trávení volného času. Když jsem přemýšlela, kdy náš happening uskutečnit, rozhodla jsem se důvěřovat předpovědi počasí na českých internetových stránkách – naštěstí to vyšlo. Počasí bylo jako na objednávku!

Kromě této akce jsme měli spolu se známými Čechy hodinu polštiny. Seděli jsme na dece a popíjeli české pivo, poznávali jsme polské spisovatele a jejich díla, bavili jsme se o svých oblíbených autorech, předčítali a překládali básně Czesława Miłosza.

Během happeningu jsme měli možnost zapojit se též do „kolotoče knižních citátů“ a podělit se tak s ostatními o zajímavá slova. Jeden citát za všechny: „Život je jako louka fialek, ale jen se pro nějakou sehneš, tak tě někdo kopne do prdele…

Co nejmíň kopanců :)”

 

Zbývá jen dodat, že se k tomuto půvabnému přání připojuji.

DSC_0628DSC_0647

Na szkoleniu/Na školení

Wolontariat Europejski to nie tylko praca, ale również możliwość poznawania Republiki Czeskiej. I tak, miałyśmy okazję spędzić tydzień w uroczym czeskim miasteczku o nazwie Rožmberk nad Wełtawą.  To właśnie tam odbyło się nasze pierwsze spotkanie z osobami, które niedawno rozpoczęły swój EVS w Czechach.  Przez kilka dni mieszkałyśmy w pensjonacie znajdującym się w odrestaurowanych pozostałościach rožmbrskiego zamku z XIII w.

Czechy 2014 182Rožmberk nad Wełtawą znajduje się na południu Czech, nieopodal czesko-austriackiej granicy. Miasteczko, w sezonie letnim pełne turystów, podczas naszego wyjazdu było ciche i puste. Ta aura dodawała mu jednak jeszcze większego klimatu, a nam – wolontariuszom – pomogła w lepszym zrozumieniu zadań, które przygotowali dla nas trzej sympatyczni trenerzy.

Przez cały tydzień miałyśmy możliwość uczestnictwa w ciekawych warsztatach o rozmaitej tematyce, m.in. o edukacji nieformalnej, zarządzaniu mini projektami czy specyfice międzykulturowości. Każde z przygotowanych zadań sprzyjało współpracy, dlatego szybko poznałyśmy resztę grupy. Praca
z 25 osobami z całej Europy była różnorodna, ciekawa i bardzo wesoła. Każdy z wolontariuszy miał okazję zaproponować też własny pomysł na aktywizację grupy – my postawiłyśmy na polskie łamańce językowe i zabawę „secret friend”, w której chodzi o zaskakiwanie wylosowanej osoby miłym uczynkiem lub wiadomością.

Nasz wolontariat wykonujemy w Czechach, dlatego całe spotkanie było wzbogacone w wątki czeskie. Uczyliśmy się języka, rozmawialiśmy o historii Czech w XX w. i o tym jak postrzegamy ludzi żyjących tutaj. Był też wieczór z filmem czeskim i wycieczka do jednego z najpiękniejszych miast jakie dotąd zobaczyłyśmy w Czechach – Českého Krumlova, oddalonego jedynie o 20 km od Rožmberku.

Czechy 2014 305Wycieczka do Českého Krumlova była niezwykła nie tylko ze względu na wyjątkowość tego miasta, ale także dzięki zadaniom, które musieliśmy w nim wykonać. Pytaliśmy Czechów mieszkających w Českém Krumlově, o to jak się im żyje i co, ich zdaniem, jest tematem tabu w państwie. Zaczepieni przez nas Czesi byli w większości otwarci i chętni do dzielenia się swoimi refleksjami. Dla nas było to zupełnie nowe poznawanie nieznanego miejsca

EDS to není jenom práce, ale také příležitost poznávat Českou republiku. Díky ní jsme měly možnost pobývat týden v malebném městečku, které nese název Rožmberk nad Vltavou. Zde, konalo se setkaní vśechních lid, kteřý jsou v České republice na EDSu. Přez celý tyden jsme bydlely v penzione, který je častiou obnovénécho rożmberského zamku z XIII. století. 

Czechy 2014 190Rožmberk nad Vltavou je v Finch Čechach, kousek od česko-rakouské hranicy. Městečko, je plne turistů o prazdninách, ale ted było ono tiche a prazdné. Tento aura přidavala ješte vic kouzlé.  A nám, dobrovolnikom, přispívala do lepšicho pochopení ukolů, které připravily pro nás tří sympatický školitele.

Přez celý tyden jsme mochly zučastnít zajimavé workshopy, a mezí tem o naformalním vzdělavaní, řišení mini projekt, nebo o zvlaštností mezikulturality. Každy ukol dava možnost na spoluprace a tem samem brzo jsme poznaly zbytek skupiny. Spolupraca z 25 lidí z celé Evropy była růžnorodná, zajimavá a občas i srandová. Každy dobrovolnik mohl nabídnout kratkou aktivitu pro celé  skupiny. My  jsme výbraly polské jazykolamy a hre „secret friend”, ktéré hlavní myslenka to překvapit vylosovanou osobu nějakým činem nebo zprávou.

Místem konaní  našecho dobrovolnictvi jsou Čechy, tak nemochlo chybet i české fabuly. Učily jsme se češtinu, mluvily jsme o české history XX. století, a o tem jak vnímame lidí zde. Konal se taky filmom večírék a taky výlet do Českého Krumlova – ktérý je 20 kilometrů od Rožmberku.

Czechy 2014 211Výlet do Českého Krumlova byl ojedínělý nejenom diký městu, ale taký diky ukolom ktére připravili naší školitele. Tak jsme ptalí Čechu jak Jim je v Českým Krumlově, jak se jíj žije, jake, myslou że je tabu v Čechach. Ptaní Češí v mnoho připada byli hodný, otveření a ochotní do vyložení svoích dojmů. A pro nas to był uplné noví způsop na poznaní místa.