W poszukiwaniu pięciu zmysłów, a nawet dalej, cz.2/ Hledání pěti smyslů na Smrku, a dokonce ještě více č. 2.

Smrk

Smrk je cca o 2 cm nižší než Vysoká Kopa (1126 m), který je nejvyšším vrcholem Jizerských hor. Ve středověku se tu rozprostírala hranice Česka, Lužic a Slezska. Dnes je česko-polská hranice na Smreku, 5 minut chůze od Smrku.

Smrk není krásný, výhled z jeho vrcholu není nejkrásnějším výhledem. Přesto výstup  výrazně zlepšuje viditelnost. Pěkný výhled je též na místě, kde je lavička při sestupu po modré značce ze Smrku k Předelí. Je možné odtud vidět Jizerské hory a Krkonoše. Je zde i tabule, kde se můžete pokusit přečíst názvy jednotlivých vrcholů. Ale nebyl to pohled, co se mi nejvíce líbilo, ale dovadějící vítr a oblaky na dosah ruky.

DCF 1.0 DCF 1.0

Lepší Paličník

Ze Smrku jsem šla po modré značce dolů po dřevěných schodech, které vypadaly docela nově. Tato část modré trasy není tak atraktivní jako část vedoucí z Nového Města. Ano, 20-minutový sestup uspokojí nejnáročnějšího poutnika. Ale potom musí postačit už jen zvuk rychle jedoucích kol a stromy. Až na tabuli, která informuje o prameně Jizery.

Paličník (944 m) je název rezervace a dvou kamenů propojených dřevěným mostem. Můžete se sem dostat diky opěrné zdi a žebříčku, naštěstí na to myslel někdo už začátkem dvacátého století. Je odtud výhled na Smrk, Bílý Potok, můžete vidět dokonce i Jizerské hory a Krkonoše. Jak řekl jeden z turistů, se kterým jsem mluvila: „je lepší výhled odtud, než ze Smrku a také méně lidí”.

DCF 1.0 DCF 1.0

Příjemné osvěžení

Z Paličníku jsem šla dolů do obce Bílý Potok. Sestup vede poměrně úzkou cestou, ale asi po 20 minutách do uší mi dolehl šum Hájeného potoku. Když jsem přišla, potkala jsem holčičky, které sbíraly borůvky. Obdivuji je, protože jsem nikdy neměla na borůvky trpělivost. Níže jsem potkala jejich dědečka, který mě povzbudil k pítí vody z pramenu. Samozřejmě, že jsem naplnila láhev svou oblíbenou vodou. Přešla jsem lávku a šla po kamenné cestě, velmi dobře se po ní šlo, zvláště když potok zpíval. Zastavila jsem se na každém ze čtyř mostů.

Také jsem si všimla dalšího pomníčku Jizerských hor. Na skále byl přibitý oltář Nanebevzetí Panny Marie. Jak uvádí Miroslav Nevrlý v Bibli Jizerských hor, Josef Kratzer zemřel v roce 1890 poté, co se mu rozdrtily sáně, na který ztratil kontrolu.

Bartlova Bouda (520 m n.m.) je místo, kde začíná Bílý Potok. I zde je k dispozici restaurace s výhledem na Frýdlantské cimbuří. Zde mě zastihl letní, slabý déšť, který se smíchal s vůní trávy, kterou sekala žena s dítětem na zádech. Celou cestu 3,5 km na nádraží jsem byla doprovázena zvuky bouře, kdesi v horách.

DCF 1.0 DCF 1.0



 

Smrk

Smr jest o 2 cm niższy od Wysokiej Kopy (1126 m.n.p.m.), która jest najwyższym szczytem Izer. W średniowieczu przebiegała tędy granica Czech, Łużyc i Śląska. Dziś granica czesko-polska jest na Smreku, 5 minut pieszo od Smrku.

Smrk nie jest piękny, nie roztaczają się z jego wierzchołka oszałamiające widoki. Choć wyjście na wieże zdecydowanie poprawia widoczność. Dobrym punktem widokowym jest też ławeczka przy zejściu niebieskim szlakiem ze Smrka w stronę Předelí, widać stąd Karkonosze i Izery, a z zamazanej tabliczki można spróbować odczytać poszczególne nazwy szczytów. Jednak to nie widoki mi się najbardziej spodobały a hulający wiatr i chmury na wyciągnięcie ręki.

DCF 1.0 DCF 1.0

Lepszy Paličník

Ze Smrku udałam się niebieskim szlakiem w dół, po drewnianych schodach, wyglądających na całkiem nowe. Ta część niebieskiego szlaku nie jest już tak atrakcyjna jak ta prowadząca z Nowego Miasta. Owszem 20-minutowe zejście zaspokoi najbardziej wymagających, ale potem pozostaje już dźwięk szybko jadącego roweru i drzewa. Z małą zmianą w pobliżu tabliczki informującej o źródle Jizery.

Paličník (944 m.n.p.m.) to nazwa rezerwatu i dwóch skał połączonych ze sobą drewnianym mostkiem. Można się tutaj dostać dzięki barierkom i drabinkom, na szczęście pomyślano o tym już na początku XX wieku. Widać stąd Smrk, widać Bilý Potok, widać Jizerę i nawet Karkonosze. Jak stwierdził jeden z turystów rozmawiając ze mną, lepszy stąd widok niż ze Smrku a i ludzi mniej.

 

DCF 1.0 DCF 1.0

Przyjemne orzeźwienie

Z Paličnika można zejść do miejscowości Bilý Potok. Zejście prowadzi dość wąską ścieżką, ale po jakiś 20 minutach do uszu dobiega szmer Hájeného Potoka. Idąc spotkałam małe dziewczynki zrywające borówki. Podziwiam je, nigdy nie miałam cierpliwości do borówek. Niżej spotkałam ich dziadka, który zachęcał do napicia się wody ze źródełka. Oczywiście napełniłam butelkę moją ulubioną wodą. Przechodząc przez kładkę zaczyna się kamienista droga, bardzo dobrze się nią idzie, zwłaszcza kiedy potok śpiewa. Zatrzymałam się na każdym z czterech mostków, Po trzecim droga z kamienistej zmieniła się w wysypaną kamyczkami.

Zauważyłam też  kolejny z pomniczków Gór Izerskich. Do skały przybity ołtarzyk z wniebowzięciem Najświętszej Marii Panny. Jak relacjonuje Miroslav Neverly w Biblii Gór Izerskich, Josef Kratzer zginął w 1890 roku po tym jak zmiażdżyły go sanie, nad którymi stracił kontrolę.

Bartlova Bouda (520 m.n.p.m.) to miejsce w którym zaczyna się Bilý Potok. Tutaj też mieści się restauracja z widokiem na Frydlantské cimnuří. Tutaj złapał mnie letni, słaby, deszcz, który zmieszał się z zapachem trawy koszonej przez kobietę z niemowlęciem na plecach. Przez 3,5 km do stacji pociągu towarzyszyły mi odgłosy burzy, gdzieś tam nad górami.

DCF 1.0 DCF 1.0DCF 1.0 DCF 1.0

DCF 1.0 DCF 1.0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *