Z Josefova dolu do Bílého Potoka/Z Josefova důl do Bílého Potoka

Josefův důl (580 m.n.p.m.), Vodopád Jedlové (809 m.n.p.m.), Jizera (1122 m.np.m.), Polední kameny (1006 m.n.p.m.) nebo Fydlantské cimbuři (900 m.n.p.m.), to vše na cestě z Josefova dolu do Bílého Potoka.

Josefův Důl se nachází v nadmořské výšce 580 metrů. Je to dobré výchozí místo pro pěší turistiku. Je to jedna z kouzelných vesnic, na kterou je pohled oknem vlaku na trase Liberec – Szklarska Poręba. Chaty jsou různorodé, najdete zde malé a dřevěné, velké domy, domy secesní.

Cestu jsem započala po modré značce, má svůj název Mořská cesta, vede k vodopádům Jedlové, podél potoka Jedlová, takže můj oblíbený zvuk horských potoků mě doprovázel během cesty oblasti rezervace Jedlový důl.

DCF 1.0 DCF 1.0

Když už se vyjde z chráněné krajinné oblasti na cestu z betonových desek, kdekdo je v pokušení říci: “Cesta je dlouhá, ale není známo, zda to má konec”. Je docela dobrá pro cykloturisty, trošku nudná pro pěší turisty. I když i zde můžete vidět takové zajimavosti jako celou louku v babím létě osvětlenou vycházejícím sluncem.

Prvního turistu, jedoucího na kole, jsem potkala, až když jsem odbočovala na žlutou turistickou značku vedoucí k Jizeře. Tam naopak, k mému překvapení, byla celá skupina turistů s velkými batohy. Na vrcholu je lovecká chata s názvem Šroub, která je zavřena, ale na terase si můžete klidně spát, aniž byste zničili chráněnou krajinu. Jizera je o 2 m nižší než Smrk (1124 m). Z jejího vrcholu můžete vidět Polsko i Ještěd a dokonce zachytit polský signál na vašem telefonu. Chata je zmíněna už v šestnáctém století, kdy je popsána Bražecká hora, jejíž název pochází od slova brah – hromada. A opravdu je na vrcholu “hromada” kamení, na jeden z nich se můžete dostat po žebříku.

DCF 1.0Dále vede cesta s výhledem na Jizerské hory a Smědavskou horu, kterou cyklisté mohou objet celou. Na křižovatce jsem vyrazila po žluté turistické značce vedoucí k Polednímu kameni, ale nedocenila jsem kouzlo rašeliniště Vlčí louky. Přestoupíc na cyklistickou cestu, jsem vstoupila na velmi zarostlou a úzkou cestu, ale neměla trvat déle než půl hodiny a už se mi v dáli jevily Polední Kameny, pohled z této strany nebyl příliš atraktivní. Byla jsem tam přesně ve 12.10. Na Zelený čtvrtek v poledne se otevirají dveře, kde je ukrytý poklad, na tom místě můžete vidět značení žlutými pruhy. Meditovala jsem na skalách, které připomínaly hromádky na cestách a na vrcholu poskládané především českými turisty, ale tyhle byly ve verzi pro obry. Zamířila jsem po žluté turistické značce na Frýdlantské cimbuří a tady jsem spatřila poklad: výhled na tomto místě. Bylo to jako projít dveřmi do jiného světa, z lesů a rašelinišť do skal a v dálce se rozprostíraly pole, louky a chalupy. Magie.DCF 1.0

Zde, jsem na cestě našla kámen, který jsem využila jako stolek k obědu, dala jsem si uzený sýr, smotaný do klubíčka, velmi chutný a výživný. Minula mě skupina dětí s velkými batohy. Později o kousek dál, kde jsem zdolala tři schůdky žebříku, napadlo mě, co si asi myslely o tomto místě.

Frýdlantské cimbuří dostalo svůj název, protože svým tvarem připomíná cimbuří hradu Frýdlant. V roce 1912 bylo na jednom z vrcholů umístěno frýdlantské znamení. O skály se zajímají i horolezci, dokonce se pokoušeli o vytvořeni via ferrata, což se ale nepodařilo. Po dlouhou dobu cimbuří nebylo přístupné pro turisty bez vybavení. Jen další zabezpečení a žebřík namontován v 70. letech dvacátého století umožňuje, že se všichni můžou těšit vyhlídkou a brusinkami, které jsou na cestě.

Nejlepší je sejít dolů mezi stromy, které poskytují oddech od slunce, jít dolů na zelenou a dostat se k Hajnímu Kostelu a vodopádu Černého Potoka. Ale čarodějnice z Hajního Kostela a dějiny vodopádu si nechám na příště.



DCF 1.0 DCF 1.0

Josefův důl (580 m.n.p.m.), Vodopád Jedlové (809 m.n.p.m.), Izera (1122 m.np.m.), Polední kameny (1006 m.n.p.m.) oraz Fydlantské cimbuři (900 m.n.p.m.), wszystko na trasie z Josefův důl do Bílého Potoka.

 

DCF 1.0Josefův důl mieści się na wysokości 580 m.n.p.m.. Jest to dobre miejsce wypadowe na szlaki. Jest to jedna z urokliwych miejscowości, których wiele ogląda się prze okno pociągu na trasie Liberec – Szklarska Poręba. Domki są różnorodne, znajdą się tutaj małe i drewniane chatki, wielkie rezydencje, a nawet domy secesyjne .

Drogę zaczęłam po niebieskim szlaku tzw. Mořskiej cestě, prowadzi ona do wodospadów Jedlové, wzdłuż potoku Jedlová, więc mój ulubiony szum potoków górskich towarzyszył mi na całym obszarze zaliczanym do Rezerwatu Jedlovy důl .

Wychodząc już z obszaru chronionego na drogę z betonowymi płytami, ma się ochotę DCF 1.0powiedzieć: „droga długa jest, nie wiadomo czy ma kres”. W sumie, całkiem dobra dla turystów rowerowych, trochę nudniejsza dla pieszego turysty. Choć i tutaj można zobaczyć takie perełki jak cała łąka w babim lecie oświetlonym wstającym słońcem.

Pierwszego turystę, ale rowerowego, spotkałam skręcając na żółty szlak prowadzący na Jizerę. Tam z kolei, ku mojemu zaskoczeniu, pojawiła się cała grupka, która schodziła z wielkimi plecakami. Na szczycie mieści się chatka myśliwska tzw. dom z DCF 1.0bierwion (cz. srub), zamknięta, ale na jej tarasie można spokojnie się przespać nie niszcząc chronionego krajobrazu. Jizera jest o 2 m niższa niż Smrk (1124 m.n.p.m.), można z jej szczytu zobaczyć Polskę, można też zobaczyć Ještěd i złapać polski zasięg w telefonie. Wzmiankowana już w XVI wieku, choć wtedy określana Bražeckou horou od słowa brah – kupa. Bo faktycznie na jej szczycie znajdują się „kupki” skał, na jedną z nich dostęp jest możliwy dzięki barierką.

Dalsza droga prowadzi z widokiem na Jizerę i Smědavskou horę, którą rowerzyści mogą spokojnie objechać. Na rozdrożu odbiłam na szlak żółty prowadzący do Poledních kamenův, po drodze nie doceniłam uroków torfowiska Vlči Louky.  Przekraczając drogę dla rowerów weszłam w prawdziwie krzaczasty teren i wąską ścieżkę, ale droga nią nie trwała dłużej niż pół godziny i już ukazały mi się Polední kameny, widok z tej strony nie był zbyt DCF 1.0atrakcyjny. Byłam tam dokładnie o 12.10. Ponoć o godzinie 12 w Wielki Czwartek otwierają się wrota gdzie ukryty jest skarb, można go dostrzec po żółtych smugach. Pomedytowałam chwilę nad skałkami, które przypominały kopczyki układane przede wszystkim przez Czechów na szlakach i na szczytach, ale te były w wersji układanej przez olbrzymy. Skierowałam się dalej na żółty szlak na Frydlantské cimbuří i tutaj dopiero zobaczyłam skarb, widok w tym miejscu, to jak przejście przez wrota do innego świata, z lasu i torfowisk do skałek a w dali rozpościerające się pola, łąki i domki. Magia.

Tutaj po drodze znalazłam skałkę odpowiednią na obiad, wędzony ser, zwinięty w kulkę, bardzo smaczny i pożywny. Minęła mnie jeszcze grupa dzieciaków z wielkimi plecakami. Później kiedy w jednym miejscu pokonywałam drogę po trzech szczeblach drabinki, zastanawiałam się co oni sobie myśleli w tym miejscu.

Frydlantské cimbuří podobno swoją nazwę zawdzięcza temu że jego kształt przypomina blanki zamku Frydlantu. W 1912 r. na jednym ze szczytów umieszczono znak Frydlantu. Do dziś skałki wzbudzają zainteresowanie górołazów, nawet starano się o utworzenie via ferraty. Przez długi czas cimbuří nie było dostępne dla turystów bez odpowiedniego sprzętu. Dopiero dodatkowe zabezpieczenia i drabinki zamontowane w latach 70-tych XX wieku, pozwalają każdemu cieszyć się  panoramą jaka się stąd rozpościera oraz borówkami, które znajdują się na ścieżce.

Idealnie schodzi się w dół między drzewami, które dają wytchnienie od słońca, schodząc na zielony szlak warto jeszcze zajść na Hajní Kostel i do wodospadu Černého Potoka. Ale temat czarownic z Hajního Kostela i historię o Černým Potoku zostawmy sobie na następny raz.

DCF 1.0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *